Na de workshop heb ik 2 dagen vakantie genomen om S.F. te ontdekken en waw, wat een toffe stad!! Het weer was schitterend, de stad groen en heuvelachtig, het eten erg lekker en de automobilisten vriendelijk. Gewapend met onze nieuwe camera heb ik zo’n halve marathon gewandeld, en foto’s kunnen nemen van de Golden Gate Bridge, Lombard Street, Pier 39, de American Zoetrope, de Transamerica Pyramid en de California Academy of Sciences. Zalig! Ik wil hier zeker terugkomen, maar dan niet alleen en eventueel met wat bloemen in m’n haar.

Alle foto’s vind je hier. PS: Ik heb ook voor het eerst onze GPS-ontvanger kunnen testen, waardoor alle foto’s automatisch gegeotagged zijn, wat wil zeggen dat je op deze kaart exact kan zien waar alle foto’s zijn genomen.

Eind oktober moest ik voor een zeer leerrijke conferentie (opnieuw) naar de andere kant van de wereld, naar het havenstadje Fremantle, niet ver van Perth. De meeste dagen bracht ik door in de conferentiezaal of in de gezellige Bed & Breakfast, maar gelukkig heb ik er 3 keer vanonderuit kunnen piepen om de omgeving wat te verkennen.

De eerste uitstap was een georganiseerde zaklamp-tour naar Karakamia Sanctuary, een natuurreservaat waar enkele inheemse (en nocturne) buideldieren te zien zijn met vreemde namen. De gidse had een vet Australisch accent, zodat ik niet echt weet wat ik gezien heb.

De voorlaatste dag nam ik (op m’n eentje dit keer) de boot naar Rottnest Island, een eiland net buiten de kust van Fremantle. Het eiland kreeg zijn naam door kapitein Willem de Vlamingh in 1696, die de kleine kangoeroes Quokka’s verkeerdelijk als dikke ratten zag en het eiland maar een “rattennest” vond.

Ik vond de Quokkas best schattig, maar het eiland zelf was interessanter. Ook al had ik maar een paar uren tijd, het was zalig om met de gehuurde fiets (er zijn geen auto’s toegelaten) het eiland te ontdekken! De waarborg op m’n fiets ben ik wel kwijt: op een bepaald moment moest ik plots behoorlijk remmen voor een slang midden op de baan, waardoor de achterband slipte en scheurde. De lekke band zijn ze komen herstellen, maar mijn slangenverhaal geloofden ze niet. “Ik had onverantwoordelijk geremd.” Ik heb nochtans bewijzen:

De zaterdag heb ik nog een walvistocht kunnen meepikken, maar de zee was te woelig en de bultruggen te ver om foto’s te kunnen nemen. En dan weer zo’n 30 uur het vliegtuig op naar de Canadese winter. Jap, Austalië met lekker warm lenteweer, felgekleurde vogels, buideldieren en de typische vegatatie mocht wel wat langer duren.

Zoals gewoonlijk, meer foto’s op Picasa webalbums.

Zicht op Downtown Montréal vanaf de Mont Royal

Vorige maand hadden we de eer om onze eerste bezoekster te verwelkomen, zoals je al kon lezen in het vorige verslagje. Veel sight-seeing, sfeer opsnuiven in Montréal, koffietjes, Peter aanmoedigen tijdens de hockey,… :

Peter in actie op donderdagavond

Terwijl Peter eventjes heen en weer vloog naar Perth, besloten Liesbet en ik het dichter bij huis te zoeken. We trokken met onze (mottige) huurwagen richting Québec.

Daar kreeg ik het voor het eerst écht koud (hoewel ik ondertussen al ondervonden heb dat het erger kan), logeerden we in een jeugdherberg waar de bazin Vlaams sprak (ze was lange tijd samen geweest met een Gentenaar, kleine wereld), hadden we onmiddellijk een boete aan ons been door een half uurtje verkeerd geparkeerd te staan, genoten we van een heel charmant historisch centrum, waren we onder de indruk van de schaats- en ijshockey-capaciteiten van de Québecse jeugd, gingen we op uitstap naar Île d’Orléans (schone wandelingen daar, é Liesbet? ) en besloten we na een paar dagen de stad achter ons te laten en het Parc de la Jacques Quartier te bezoeken.

Aangezien het toeristische seizoen voorbij was, waren we praktisch alleen in het park, wat uiteindelijk wel heerlijk was, als je niet teveel nadacht over waarschuwingen voor beren door Belgische ouders (en neen, ik heb het uiteraard niet over Piet en Chris ). Onze tent hadden we thuis gelaten (vanwege de koude), we verbleven in een yurt, een heel gezellig kampeeralternatief, volledig uitgerust met frigo, keukentje en kachel.

Onze Yurt in Parc de la Jacques Quartier

Na een aantal dagen en heerlijke wandelingen reden we verder naar het noorden om na een kwartier een wit laagje te bemerken op de beboste heuvels, een laagje dat dikker en dikker werd naarmate we noordelijker kwamen. Na de herfstpracht en kale bomen, nu dus ook sneeuw, en dat allemaal tijdens een tripje van één week.

In het Parc du Saguenay deden we een sneeuwwandeling met als doel een klif met Mariabeeld (let op de gelijkenis met de snoepjes). De wandeling was heel mooi, met een aantal schitterende uitkijkpunten over de fjord, maar ‘ons Marioh’ op het eindpunt was eerder anticlimax. U kan meegenieten van het zicht én ons Marioh op de volgende pagina…

De bomen in Montréal zaten ergens tussen groen en geel toen we vertrokken, maar hoe noordelijker en hoger we gingen, hoe feller de kleuren werden. Halverwege de rit – die langer duurde dan anderhalf uur, door de files met het verlengd weekend – zaten we in schitterend rood en oranje. Geen foto’s genomen, want we dachten: als het hier al zo schitterend is, wat zal het dan in het nationaal park zijn? Toen we aankwamen in het park waren de heuvels echter groen (naaldbomen), geel en… grijs: alle rode bladen waren al gevallen.

Groen, geel en grijs, maar wel fantastisch mooi!

Onze kampeerplaats was zalig: op een schiereilandje, tussen de naaldbomen met zicht op Lac Monroe! De perfecte start voor drie dagen wandeltochten, kanoën, kampvuur en slapen in thermisch ondergoed.

Zoals gewoonlijk, meer foto’s hier.

Juij, nieuwe foto’s! Doorklikken naar Nieuw-Zeeland (02). Tot thuis! x