Een eerste onderwerp dat ik in mijn hoofd had, nu een viertal maanden geleden, was het succes van het cake recept van Peter’s mama in het café waar ik toen werkte. Het ingrediënt dat de hier ongekende smaak levert, is donkerbruine Belgische cassonade. Iets wat ik vroeger vanzelfsprekend vond, maar nu laat opsturen of meebrengen (waardoor we nu nog 3 pakken staan hebben, je kan maar beter een voorraadje staan hebben zeker…). Speculoos en zelfs speculoospasta hebben we hier al gevonden, maar niet die donkerbruine cassonade! Elke week bakte ik 2 cakes en die verkochten we op een paar uren tijd, meestal aan een aantal vaste klanten die onmiddellijk verslaafd waren.

Een drietal maanden geleden had ik een nieuw onderwerp bedacht. Eindelijk kon ik weer aan de slag in een uitdagende job, na zes maanden in een café te werken. Ik ben gestart als coordonatrice de projets bij OPC Evénements, het evenementenbureau dat nauw samenwerkt met Réseau environnement, de organisatie waar ik vorig jaar bij gewerkt heb. Jammer genoeg wel weer een heel tijdelijk contract van 3 maanden met mogelijke verlenging vanaf september. Ondertussen is dit dus old news, zelfs bijna passé want overmorgen is het mijn laatste dag. Het was heel leuk om er te werken en ik heb er zelfs een tripje naar Boston voor “moeten doen” waar we een conferentie organiseerden en ik verantwoordelijk was voor de networking session. Samen met mijn collega Elisabeth ben ik 2 dagen vroeger naar Boston gegaan om de stad te bezoeken. Zalig!

Foto’s op Picasa

Hoewel heel mottig dat ik niet kan verder doen bij OPC, is het heel tof dat ik komende woensdag door deze perfecte timing Griet, Bert en Mona kan gaan ophalen, die een weekje bij ons logeren vooraleer op reis te gaan. We kijken er heel hard naar uit om weer wat bezoek te ontvangen! Daarna is het de beurt aan Peter’s ouders en in september komen mijn ouders ook langs. In juli vertrekken wij zelf voor 4 weken naar de Canadese westkust! We vliegen naar Vancouver en gaan rondtoeren in British Columbia en Alberta. We zijn volledig klaar voor de vakantie!! En het volgende onderwerp op de blog is verzekerd!

Hier nog wat fotootjes van het voorbije jaar.

Slaapwel!

Dikke zoen

Peter en Lien

Op deze Canadese Thanksgiving-avond komen we er eindelijk toe onze verdere zomerfoto’s online te zetten. Het was heel tof dat we naast ons ander bezoek, ook Liesbet heel vaak over de vloer kregen, aangezien ze hier in Canada een werkvakantie deed. Als je meer over haar avonturen wil lezen, kijk dan eens op haar blog. Onze foto’s vind je hier.

Daarna ondervonden we hoe groot Canada is, door in één dag van Mauricie naar Highland Grove in Ontario te rijden. Highland Grove is een gehuchtje (laat ons zeggen dat je als je erdoor passeert zeker niet merkt dat je door enige vorm van beschaving rijdt…) waar we ons herenigden met Bieke en Ann. Van daaruit vertrokken we de dag erna naar Algonquin Park, waar Ruth en Bieke hun ‘living on the edge’-gehalte deftig wilden opkrikken . In Highland Grove logeerden we in een farm hostel, waar we een beetje ontgoocheld waren in de comfort station, a.k.a. de badkamer. Het was een hutje met een ‘douche’ waar er 1 à 3 waterstralen uitkwamen en een emmer die dienst deed als toilet. We hadden er nochtans op gerekend een deftige douche te kunnen nemen net voor onze kanotocht into the wild! Niets aan te doen natuurlijk, hoewel we toch beslisten om de avond nà Algonquin een ander logement te zoeken.

Algonquin Park is een enorm groot (meer dan 7500 km²) park, sedert 1893 het eerste provinciaal park van Canada. Eén van de manieren om het park te ontdekken is kanokamperen: een trektocht met de kano en tent. Dit was de formule die wij hebben gekozen. De eerste dag kanoden we naar het meer waar we een kampeerplaats mochten uitkiezen. We vonden een toffe plaats op een eilandje, waar we twee nachten onze tentjes opzetten. Dieter en Ann haalden hun WC-creatie-talenten boven, terwijl Peter een plaats zocht om ’s avonds het eten en toiletgerief in een boom op te hangen. Dit om zwarte beren en andere, minder angstaanjagende dieren op een veilige afstand te houden. ’s Avonds werd nog een kanotripje ondernomen naar een prachtig nabijgelegen moerasgebied waar we de eerste avond een aantal bevers in actie konden bewonderen. De reeds lang verhoopte eland hebben we jammer genoeg niet kunnen spotten…

Het kanokamperen was een schitterende ervaring, die we zeker nog eens willen herhalen. Na onze into the wild ervaring, trakteerden we ons op een avondje motel in Huntsville, Ontario, waar we op restaurant onze ID moesten bovenhalen om een frisse pint te kunnen nuttigen. Vreemde gewaarwording als je je herinnert dat je als zestienjarige een pint kan bestellen op café in België… Meer foto’s hier.

De dagen erna bleven Bieke en Ann bij ons logeren vooraleer ze terug richting België vertrokken. En ook Ruth en Dieter spendeerden, na hun verdere reis in Ontario nog een weekje ten huize Fullum. Het was zalig om samen op stap te gaan in Montréal en om de stad weer eventjes door de ogen van nieuwkomers te bekijken. En nog meer foto’s hier.

(De foto’s zijn een mix van de onze, die van Bieke en Ann en van Ruth en Dieter)