En ‘t was schitterend! Langs de wijngaardenstreek Okanagan Valley (B) richting de bergen, meren en beren van Jasper (C) en Banff National Park (D/G). Even de uitgestrekte prairies op, tussen de dinosaurussen in Drumheller (E) en Dinosaur Provincial Park (F). Terug in Vancouver (M) pikten we Liesbet op om de gematigde regenwouden en walvissen van Vancouver Island (J/K/L) te ontdekken, met als hoogtepunt 40 minuten bultrug spektakel vanuit onze kayak in de Broken Group Islands.

Onze reisroute. Er is ook een grotere kaart of kaart met al onze foto’s.

Maar dat kan natuurlijk allemaal veel beter getoond worden met wat beelden, dus hier zijn de foto’s (inclusief 2 filmpjes)!

Een eerste onderwerp dat ik in mijn hoofd had, nu een viertal maanden geleden, was het succes van het cake recept van Peter’s mama in het café waar ik toen werkte. Het ingrediënt dat de hier ongekende smaak levert, is donkerbruine Belgische cassonade. Iets wat ik vroeger vanzelfsprekend vond, maar nu laat opsturen of meebrengen (waardoor we nu nog 3 pakken staan hebben, je kan maar beter een voorraadje staan hebben zeker…). Speculoos en zelfs speculoospasta hebben we hier al gevonden, maar niet die donkerbruine cassonade! Elke week bakte ik 2 cakes en die verkochten we op een paar uren tijd, meestal aan een aantal vaste klanten die onmiddellijk verslaafd waren.

Een drietal maanden geleden had ik een nieuw onderwerp bedacht. Eindelijk kon ik weer aan de slag in een uitdagende job, na zes maanden in een café te werken. Ik ben gestart als coordonatrice de projets bij OPC Evénements, het evenementenbureau dat nauw samenwerkt met Réseau environnement, de organisatie waar ik vorig jaar bij gewerkt heb. Jammer genoeg wel weer een heel tijdelijk contract van 3 maanden met mogelijke verlenging vanaf september. Ondertussen is dit dus old news, zelfs bijna passé want overmorgen is het mijn laatste dag. Het was heel leuk om er te werken en ik heb er zelfs een tripje naar Boston voor “moeten doen” waar we een conferentie organiseerden en ik verantwoordelijk was voor de networking session. Samen met mijn collega Elisabeth ben ik 2 dagen vroeger naar Boston gegaan om de stad te bezoeken. Zalig!

Foto’s op Picasa

Hoewel heel mottig dat ik niet kan verder doen bij OPC, is het heel tof dat ik komende woensdag door deze perfecte timing Griet, Bert en Mona kan gaan ophalen, die een weekje bij ons logeren vooraleer op reis te gaan. We kijken er heel hard naar uit om weer wat bezoek te ontvangen! Daarna is het de beurt aan Peter’s ouders en in september komen mijn ouders ook langs. In juli vertrekken wij zelf voor 4 weken naar de Canadese westkust! We vliegen naar Vancouver en gaan rondtoeren in British Columbia en Alberta. We zijn volledig klaar voor de vakantie!! En het volgende onderwerp op de blog is verzekerd!

Hier nog wat fotootjes van het voorbije jaar.

Slaapwel!

Na de workshop heb ik 2 dagen vakantie genomen om S.F. te ontdekken en waw, wat een toffe stad!! Het weer was schitterend, de stad groen en heuvelachtig, het eten erg lekker en de automobilisten vriendelijk. Gewapend met onze nieuwe camera heb ik zo’n halve marathon gewandeld, en foto’s kunnen nemen van de Golden Gate Bridge, Lombard Street, Pier 39, de American Zoetrope, de Transamerica Pyramid en de California Academy of Sciences. Zalig! Ik wil hier zeker terugkomen, maar dan niet alleen en eventueel met wat bloemen in m’n haar.

Alle foto’s vind je hier. PS: Ik heb ook voor het eerst onze GPS-ontvanger kunnen testen, waardoor alle foto’s automatisch gegeotagged zijn, wat wil zeggen dat je op deze kaart exact kan zien waar alle foto’s zijn genomen.

Eind oktober moest ik voor een zeer leerrijke conferentie (opnieuw) naar de andere kant van de wereld, naar het havenstadje Fremantle, niet ver van Perth. De meeste dagen bracht ik door in de conferentiezaal of in de gezellige Bed & Breakfast, maar gelukkig heb ik er 3 keer vanonderuit kunnen piepen om de omgeving wat te verkennen.

De eerste uitstap was een georganiseerde zaklamp-tour naar Karakamia Sanctuary, een natuurreservaat waar enkele inheemse (en nocturne) buideldieren te zien zijn met vreemde namen. De gidse had een vet Australisch accent, zodat ik niet echt weet wat ik gezien heb.

De voorlaatste dag nam ik (op m’n eentje dit keer) de boot naar Rottnest Island, een eiland net buiten de kust van Fremantle. Het eiland kreeg zijn naam door kapitein Willem de Vlamingh in 1696, die de kleine kangoeroes Quokka’s verkeerdelijk als dikke ratten zag en het eiland maar een “rattennest” vond.

Ik vond de Quokkas best schattig, maar het eiland zelf was interessanter. Ook al had ik maar een paar uren tijd, het was zalig om met de gehuurde fiets (er zijn geen auto’s toegelaten) het eiland te ontdekken! De waarborg op m’n fiets ben ik wel kwijt: op een bepaald moment moest ik plots behoorlijk remmen voor een slang midden op de baan, waardoor de achterband slipte en scheurde. De lekke band zijn ze komen herstellen, maar mijn slangenverhaal geloofden ze niet. “Ik had onverantwoordelijk geremd.” Ik heb nochtans bewijzen:

De zaterdag heb ik nog een walvistocht kunnen meepikken, maar de zee was te woelig en de bultruggen te ver om foto’s te kunnen nemen. En dan weer zo’n 30 uur het vliegtuig op naar de Canadese winter. Jap, Austalië met lekker warm lenteweer, felgekleurde vogels, buideldieren en de typische vegatatie mocht wel wat langer duren.

Zoals gewoonlijk, meer foto’s op Picasa webalbums.

Zicht op Downtown Montréal vanaf de Mont Royal

Vorige maand hadden we de eer om onze eerste bezoekster te verwelkomen, zoals je al kon lezen in het vorige verslagje. Veel sight-seeing, sfeer opsnuiven in Montréal, koffietjes, Peter aanmoedigen tijdens de hockey,… :

Peter in actie op donderdagavond

Terwijl Peter eventjes heen en weer vloog naar Perth, besloten Liesbet en ik het dichter bij huis te zoeken. We trokken met onze (mottige) huurwagen richting Québec.

Daar kreeg ik het voor het eerst écht koud (hoewel ik ondertussen al ondervonden heb dat het erger kan), logeerden we in een jeugdherberg waar de bazin Vlaams sprak (ze was lange tijd samen geweest met een Gentenaar, kleine wereld), hadden we onmiddellijk een boete aan ons been door een half uurtje verkeerd geparkeerd te staan, genoten we van een heel charmant historisch centrum, waren we onder de indruk van de schaats- en ijshockey-capaciteiten van de Québecse jeugd, gingen we op uitstap naar Île d’Orléans (schone wandelingen daar, é Liesbet? ) en besloten we na een paar dagen de stad achter ons te laten en het Parc de la Jacques Quartier te bezoeken.

Aangezien het toeristische seizoen voorbij was, waren we praktisch alleen in het park, wat uiteindelijk wel heerlijk was, als je niet teveel nadacht over waarschuwingen voor beren door Belgische ouders (en neen, ik heb het uiteraard niet over Piet en Chris ). Onze tent hadden we thuis gelaten (vanwege de koude), we verbleven in een yurt, een heel gezellig kampeeralternatief, volledig uitgerust met frigo, keukentje en kachel.

Onze Yurt in Parc de la Jacques Quartier

Na een aantal dagen en heerlijke wandelingen reden we verder naar het noorden om na een kwartier een wit laagje te bemerken op de beboste heuvels, een laagje dat dikker en dikker werd naarmate we noordelijker kwamen. Na de herfstpracht en kale bomen, nu dus ook sneeuw, en dat allemaal tijdens een tripje van één week.

In het Parc du Saguenay deden we een sneeuwwandeling met als doel een klif met Mariabeeld (let op de gelijkenis met de snoepjes). De wandeling was heel mooi, met een aantal schitterende uitkijkpunten over de fjord, maar ‘ons Marioh’ op het eindpunt was eerder anticlimax.

We vreesden dat Tadoussac, een gekend stadje voor whale watching, al in winterslaap zou zijn. Niets was minder waar: we reden het binnen om 11u en om 11u30 waren onze plaatsjes op de zodiac geboekt die om 13u zou uitvaren. Ze gaven ons de goede raad om alle kleren die we meehadden, aan te doen. Met de vest en broek die we daar boven aan moesten doen, zagen wij er zo uit:

En ik verzeker jullie: aan land was het veel te warm voor onze outfit. Op zee kwam hij wel heel goed van pas!

Op ons tochtje spotten we een aantal dwergvinvissen, een groep robben en een gewone vinvis. Vooral de blows van deze laatste vond ik spectaculair! Nu ik het toch over zeezoogdieren heb, kan ik het niet nalaten om ook flipper te vermelden, de trouwe compagnon die ons vergezelde op onze avonturen! Hij vond het zo leuk en mooi in Canada, dat hij beslist heeft om hier zelf een tijdje te wonen. Liesbet kon niet anders dan toegeven, Flipper wil je namelijk niet kwaad krijgen…

We love Flipperrrr!

Liesbet spot walvissen vanaf de kust: Net op het moment dat ze zich draait, komt een walvis boven (rechts op de foto)

Nadat we in La Bohème, ons favoriete caféetje in Tadoussac, nog een heerlijke Luikse wafel met chocolade en banaan, pasta blauwe kaas en een ontbijt bestaande uit enkel koffie, aten (je merkt misschien dat eten altijd een belangrijk thema vormt…), reden we in de gietende regen terug naar Montréal. De volgende dag haalden we Peter af, die er na 40 uren reizen nog wonderlijk fris uit zag.

Na een paar dagen was het alweer goodbye-time… Dat is ondertussen al 4 weken geleden, toen we nog af en toe buiten kwamen zonder wintervest. Nu moet ik me meestal al meerlagig induffelen om dan nog veel te koud te hebben, hoewel het eigenlijk nog meevalt naar Montréal-normen.
Vorig weekend hebben we alvast nieuwe mutsen gekocht, zo’n velleke staat Peter toch beeldig!?:

Meer foto’s van ons reisje, kunnen jullie bekijken op: Picasa Web albums

À bientôt!!