Anderhalv

Woensdag 12 december – Milford Sound Sea Kayak

Om 6u30 ’s ochtends opgepikt door een klein busje die ons via een lange kronkelbaan door de bergen naar Milford Sound voerde. Eenmaal daar moesten we een heleboel kleren aantrekken (waaronder een grappig soort rokje) om ons lekker droog en comfy te voelen in de tweepersoonskayak. In een groepje van zo’n 5 kayakken de stille fjord opgevaren. We peddelen vooral dicht bij de bijna loodrechte bergwanden, die tot in de wolken boven ons uit torenden. Watervallen kwamen van daarboven naar beneden vallen en regenwoud klampte zich overal aan de rotsen vast: fantastisch!! Af en toe zagen we een Fiordland crested pinguin op de smalle oevers heen en weer springen, of zelfs naast ons in het water en enkele nog onvolwassen pelsrobben. Hoewel de kayakken bekend staan als divorce-boats, ging alles heel vlotjes en tegen de middag wisten we perfect hoe we de boeggolven van de passerende cruise-boten moesten aanpakken. Bovendien ben je op het water gespaard van de verschrikkelijke sandflies, die mij aan land al aardig hadden toegetakeld. Volgens de plaatselijke Maori-legende werden die door een godin gecreëerd toen ze zag hoe paradijselijk Milford Sound was: de sandflies zouden ervoor zorgen dat de mensen er niet te lang bleven om de plaats om zeep te helpen. Gelukt!

En dan nu, Lienie’s relaas van de Routeburn track.

Vr 14 – Zo 16 december – Routeburn Track: een hele ervaring

Op voorhand was ik heel benieuwd hoe we de track zouden ervaren, of het weer zou mee/tegenvallen, of we niks vergeten zouden zijn, welke ongemakken we zouden tegenkomen… Veel vragen dus en nu we terug zijn, kan ik zeggen dat het ongeveer verlopen is zoals ik verwacht en gehoopt had.

Zoals ik had gedacht, met een aantal probleempunten op onze weg (niet ERG, maar wel mottig op het moment zelf):

1. Het waterfles-incident

Gepakt en geladen vertrokken we met de bus richting Routeburn Shelter, waar de track begint. Vanaf daar is er niks meer, zelfs geen vuilbakken, het enige teken van menselijke invloed is het grote afdak en de putten met bril en deksel (ik noem het geen WC’s aangezien je niet kan doorsjassen).

We starten onze tocht, wandelen de 1ste swingbridge over, Peter voorop en na 10 passen zie ik dat zijn waterfles niet meer op zijn rugzak zit… Mottig aangezien het toch een zware tocht wordt waarbij je veel water zal nodig hebben. Peter is terug gegaan naar de shelter, maar blijkbaar was de fles eruit gevallen in de bagageruimte van de bus… Tjah!

2. Het kookvuurtje

We wandelen via een schitterend bos, langs en over water (telkens via kleine swing-bruggen), watervalletjes passerend naar de eerste kampeerplaats: een supermooie vallei langs een kronkelende rivier, het geluid van een waterval in de verte, met zicht op besneeuwde bergtoppen en beboste heuvels. Al 5 tentjes ter plaatse, wij komen er als laatste bij. Na het opzetten van de tent hebben we wel iets lekkers verdiend: een koffietje voor mij, een soepje voor Peter. Uiteraard heb je daar warm water voor nodig en inderdaad: daarvoor heb je een gasvuurtje nodig. Tijdens het kamperen hadden we tot nu toe al iedere keer de keuken van camping of hostel gebruikt, MAAR: we hadden het vuurtje wel degelijk getest voor we aan de track begonnen (al voorzienig van ons vond ikzelf) en het werkte perfect! Je voelt het al komen: na 25 keer het vuurtje in gang proberen te krijgen, rees het vermoeden dat het misschien wel kapot was…

(Sonja: volgens mij moet dit bestraft worden met een aftrek van outdoorpunten? Wees gerust hoor, ofwel laten we het herstellen, ofwel krijgen jullie een nieuw vuurtje hoor! We weten echt niet hoe het kapot is gegaan…)

Hmmm, weeral mottig, omdat dat vuurtje er nu eenmaal voor zorgt dat je eten kan maken en iedereen die me een beetje kent, weet dat ik het vooruitzicht van 2,5 dagen overleven op rijstkoeken, mueslibars en bananen in combinatie met het bestijgen en afdalen van bergen en het oversteken van rivieren en watervallen, ECHT NIET zag zitten!! Peter heeft het proberen te herstellen, terwijl we een vuurtje gebruikten van iemand die in de hut vlakbij de kampeerplaats sliep (in hut is er mogelijkheid tot koken, maar dat mag je als kampeerder niet gebruiken omdat je maar 5 euro betaalt).

Herstellen bleek onmogelijk, maar ondertussen hadden we kennis gemaakt met een Amerikaan, die voldoende gas meehad en de track in dezelfde richting deed als wij, dus JOY, ons kookprobleem was opgelost (dan ook heerlijke gevriesdroogde bolognaise gegeten die avond!). Ook kennis gemaakt met 4 Duitse advocaten in spe die de track in omgekeerde richting deden en gerust een waterfles konden missen, dus JOYx2, geen dehydratatiegevaar meer!!